Samuel Vriezen – De harmonie der scheuren (Het balanseer)
Els Moors – Voer voor struikrovers (De Arbeiderspers)
Maarten van der Graaff – Huishoudboekje van de verborgen dingen (Pluim)
Hester Knibbe – Barcode van stilte (De Arbeiderspers)
Charles Ducal – Tijd voor vrede (Atlas Contact)

Lees hier wat de jury over de shortlist van 2026 te zeggen heeft:

Het juryrapport over De harmonie der scheuren:
De harmonie der scheuren is systeempoëzie in de beste zin van het woord. Dit mathematisch gecomponeerde werk is niet alleen talig en ritmisch meeslepend maar bovendien inhoudelijk trefzeker en relevant voor onze tijd. 
De dichter vraagt zich af: ‘welk wij is er voor ons’. In muzikale verzen volgt hij eerst de weg die tot ‘ons’ leidde. Daarbij wordt een wereld opgeroepen van stromen, grenzen, membranen, energie, ruil, code en verval. Vervolgens gaat hij op zoek naar openingen (scheuren) voor een betere wereld voor iedereen. Vriezen maakt van poëzie een plek waar wetenschap, ecologie, politiek en bestaansvragen samen komen. Zijn associatieve en gelaagde regels verliezen daarbij nooit hun muzikaliteit. Zo ontstaat een poëzie die misschien intellectueel veeleisend kan zijn, maar tegelijk een bezwerende werking heeft. De bundel besluit hoopvol: ‘Zoveel leven, zoveel dat is ontdekt   Naar hoeveel meer kan het nog dragen?’ 

Het juryrapport over Voer voor struikrovers:
Voer voor struikrovers is een zinderende bundel gedichten over verlangen, onafhankelijkheid, opwinding, overgave, eenzaamheid en eindigheid. De poëzie is geworteld in het dagelijks leven, waar we nu eenmaal mee zijn opgescheept. Liefdes duren geen leven, kunnen naast elkaar bestaan of elkaar rap afwisselen. De lyrische regels vol wilde gedachtensprongen sleuren de lezer de zinnelijke wereld van de ik-figuur in. De dichter roept een broeierige, jachtige taal wakker door hoofdletters, komma’s en punten weg te laten. Ze onderzoekt de vrouwelijke autonomie in meerdere identiteiten: die van de prooi en die van de jager. Moors heeft een scherp oog voor de paradox van overgave en verlangen: een vrij leven is helemaal niet zo vrij, vaak eenzaam. Toch schikt het haar en ze schrijft daarom: de cel van de vrijheid / is de meest geschikte vorm van gevangenschap 

Het juryrapport over Huishoudboekje van de verborgen dingen:
Huishoudboekje van de verborgen dingen is een ingenieuze en urgente bundeling gedichten. Hier is een onderzoekende dichter aan het werk die, de post-industriële epoche waarin we ons tegen wil en dank bevinden, geselt met kritische vragen. Na zijn verbluffende bundel
Nederland in stukken concludeert hij nu losjes ‘Landschap is een manier van kijken naar overproductie’. Hij neemt ons mee op een wandeling langs informatiecentra en 'platvloers materialisme van praten, van schrijven’ en noteert ‘elke verplaatsing is in essentie occult’. Maarten van der Graaff breekt gewiekst door de vierde wand van ons alledaagse theater met een gespierde meme uit ons neoliberaal systeem: ‘ik ben beleid’. Met humor en verbeeldingskracht sleept dit vormgegeven huishoudboekje ons naar de overtuiging dat poëzie een tegenmacht kan zijn.

Het juryrapport over Barcode van stilte:
Hester Knibbe toont in Barcode van stilte opnieuw haar grote vermogen om helderheid en diepte met elkaar te verbinden. Ontworteling, waarneming, kwetsbaarheid en existentiële vervreemding staan centraal. Figuren bewegen door een wereld van droogte, zee, hoogte, stilte en dreiging, en juist in die sobere beelden weet Knibbe grote emotionele spanning op te roepen. Haar taal is toegankelijk aan de oppervlakte, maar daarom niet minder gelaagd: onder de ogenschijnlijke eenvoud schuilt een voortdurende reflectie op verlies, oriëntatie en menselijke broosheid. De bundel maakt indruk door haar beheerste intensiteit en door de wijze waarop stilte hier niet leegte betekent, maar geladen aandacht.

Het juryrapport over Tijd voor vrede:
Met Tijd voor vrede schreef Charles Ducal een indringende en zorgvuldig opgebouwde bundel over geweld, engagement, poëzie, eindigheid, verlies en ruimte maken voor geluk. Op rake, grimmige surrealistische gedichten, geschreven vanuit de logica van geweld, volgen gedichten waarin hij terugkijkt op zijn schrijvend leven waarin hij poëzie en activisme strikt gescheiden hield. Daarin brengt deze bundel op krachtige en tegelijk ontroerende wijze verandering. Tijd voor vrede is lyrisch en trefzeker zoals altijd, maar ook ongeremd geëngageerd. Moralisme en pamflettisme laat hij daarbij achter zich. De bundel besluit sterk met gedichten over de dood, het gemis van de geliefde en een pleidooi voor geluk, dat de dichter te vaak heeft laten schieten omdat zijn poëzie en engagement voorgingen. In Tijd voor vrede is een dichter aan het werk die zichzelf blijft ontwikkelen en magistraal boven zichzelf uitstijgt.